[ย้อนกลับ]


นกกางเขน บทที่ 3 [เพลงกล่อมลูก] ( คนอ่าน 139390 คน) ( คนแสดงความเห็น 32 คน)


บทที่ 3


เพลงกล่อมลูก


1. นกทั้งสองพากันบิน เข้าไปในสวน สวนนี้คือ สวนของผู้ใจบุญ ดังได้กล่าวมาแล้ว ทางด้านหนึ่งของสวน มีเรือนหลังหนึ่ง หน้าต่างหลังเรือนนั้น ตรงกับสวนพอดี พ่อนกและแม่นกไปคอยอยู่ไม่ช้านัก เด็กหญิงเล็กๆ และน้องชาย ก็เปิดหน้าต่าง โผล่ออกมา ถือถุงกระดาษมาสองถุง ในถุงหนึ่ง เป็นเมล็ดข้าวฟ่าง และถั่วเขียวปนกัน อีกถุงหนึ่ง เป็นอาหาร เฉพาะนกเล็กๆ มีตัวหนอน และตัวแมลงแห้งๆ เพื่อโปรยให้นกต่างๆ กิน


2. ประนอมพูดว่า “เช้าวันนี้ ฉันต้องการอาหารนกมากหน่อย เพราะนกที่เคยมา ที่หน้าต่างนี้ มีจำนวนมากขึ้น รวมทั้งนกกางเขน สองตัวนี้ด้วย” “นี่ ของประนอม” มารดาของประนอม ส่งถุงกระดาษ ให้อีกถุงหนึ่ง “ตั้งแต่วันนี้ไป เราจะต้องหา อาหารพิเศษ มาเผื่อนกเล็กๆ บ้าง เพราะนกจำพวกนี้ กินอาหาร ไม่เหมือนนกใหญ่”


3. ประนอมหยิบอาหารนกชนิด ต่างๆ โปรยไปให้นกทั่วๆ กัน นกเล็กๆ ต่างก็กระโดดเข้าไปใกล้ๆ พี่สาวของประนอมก็โปรยอาหารให้ แล้ว พูดกับน้องชายว่า “แหม นกกางเขนคู่นี้ เชื่องจริง กล้าเข้ามากินใกล้ๆ เรา”


4. เมื่อนกกางเขน ทั้งสอง เลือกกินอาหารแห้ง จนอิ่มแล้ว ก็บินไปที่สวน เพื่อหาตัวหนอนตามต้นไม้มาเลี้ยงลูก ส่วนแม่นกนั้น บินกลับไปกกลูกน้อยตามเดิม เมื่อไปถึงรังแล้ว แม่นกจึงเอ่ยถามลูกน้อยว่า “หนูอยู่กันดีหรือจ๊ะ” ลูกนกตอบว่า “หนูอยู่กันดีจ้ะ แต่หนูหิวเหลือเกิน” แม่นกตอบว่า “เอาเถอะ อีกประเดี๋ยว พ่อของหนู ก็จะเอาตัวหนอน มาให้กิน”


5. แล้วมันก็กางปีกออก ปกลูกน้อยทั้งสี่ของมันไว้ ต่อมาสักครู่หนึ่ง พ่อนกก็คาบหนอนมาตัวหนึ่ง และป้อนให้นิ่มก่อน นิ่มเป็นลูกนกตัวใหญ่ ถัดไปก็ถึงนิด และยังมีลูกเล็กๆ อีกสองตัว ชื่อหน่อยและน้อย นิ่มและนิดเป็นตัวผู้หน่อย และน้อยเป็นตัวเมีย


6. ขณะที่พ่อนก จะบินไปหาตัวหนอน มาให้นิดกินนั้น แม่นกพูดขึ้นว่า “อย่าไปเลย เธออยู่ที่นี่เถอะ ช่วยกกลูก ให้อบอุ่นดีกว่า คราวนี้ฉันจะไปเอง” “ดีเหมือนกัน บินไปไกลๆ เสียบ้าง จะได้ทำให้เธอแข็งแรงขึ้น”


7. ขณะที่แม่นก ออกจากรังไป พ่อนกก็ลงไป แทนที่ในรัง กางปีกออก ป้องลูกเล็ก ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “พวกเจ้า ฟังนะ พ่อจะร้องเพลงให้ฟัง จนกว่าแม่ของเจ้า จะกลับมา” แล้วพ่อนกก็ร้องเพลง อันไพเราะ ทำให้ลูกของมัน พอใจมาก


8. แม่นกกางเขน ไม่กล้าไปหาตัวหนอน ในบริเวณต้นชมพู่ ที่มันเป็นครั้งแรก  เพราะเด็กสองสามคน กำลังปีนขึ้นต้น และสอยชมพู่กันอยู่ ดังนั้น มันจึงต้องบินไป หาที่ต้นไม้ซุ้มอื่น ไกลออกไปอีกมาก เมื่อหาได้แล้ว ก็บินกลับมา ต่อจากนั้น พ่อนกก็บินออกไป เพื่อหาตัวหนอนมาให้ลูก ตัวที่ยังไม่ได้กิน


9. แม่นกเอ่ยขึ้นว่า “ลูกรักของแม่ เป็นอย่างไรบ้าง” “สบายดีจ้ะแม่ ขอบใจมาก” ลูกนกเหล่านั้น ตอบขึ้นพร้อมกัน นิ่มพูดต่อไปว่า  “เรายังสนุกกันอีกนะแม่ พ่อเขาร้องเพลงให้เราฟัง เพราะเหลือเกิน” นิดเอ่ยขึ้นบ้างว่า “หนูอยากจะหัดร้องบ้าง” “ดีแล้ว” แม่นกตอบ “อย่างไรเสีย พ่อของเจ้า ก็คงจะสอนให้หรอก แน่ะ เขามาแล้วละ บอกเขาซี” นิดพูดว่า “ไม่เอา หนูไม่อยากบอก”


10. “แหม ช่างโง่จริงๆ นะ” แม่นกพูด “ไม่ควรจะอายพ่อเขา เลยนี่นา เมื่อลูกขอร้องในสิ่งที่ถูก แม่เชื่อว่า พ่อเขาคงไม่ปฏิเสธดอก ในเรื่องที่จะขอให้พ่อ สอนให้ร้องเพลง” แล้วนางนก ก็หันไปถามพ่อนกว่า “เธอคงไม่ปฏิเสธคำร้องขอ ของลูกเรานะจ๊ะ” “แน่นอนเทียวจ้ะ นิดเป็นลูกของฉันแท้ๆ นี่นา แต่รอประเดี๋ยวก่อนนะ น้อยยังไม่ได้กินอะไรเลย” แม่นกพูดว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะไปหาตัวหนอน มาให้น้อยเอง” ว่าแล้ว ก็บินออกไป หาตัวหนอนอีก


11. พ่อนกจึงพูดขึ้นว่า “นิด หนูอยากจะร้องเพลง ไม่ใช่หรือ เอาละ ฟังพ่อนะ หนูควรจะหัดฟังเสียง ที่พ่อร้องก่อน แล้วต่อไป ก็จะร้องเป็น ในเมื่อเสียงของหนู ดังพอจะหัดได้ พ่อจะร้องให้หนูฟังบ่อยๆ คอยฟังเสียงที่พ่อร้องหนูจะได้หัด ไปทีละน้อยๆ” หน่อยพูดขึ้นว่า “สำหรับหนูน่ะ หนูคิดว่า คงจะหัดร้องเพลงไม่ได้ แน่เชียวจ้ะ” “หนูเชื่อว่า หนูก็หัดไม่ได้เหมือนกัน” น้อยพูดขึ้นบ้าง


12. พ่อนกจึงพูดขึ้นว่า “ไม่มีใครดอกนะหนู ที่จะเรียนอะไรๆ ได้ โดยไม่ต้องลำบากเลย ถ้าหนูร้องเพลงไม่ได้ หนูต้องหัดอย่างอื่น ที่มีประโยชน์ แม่ของหนู เขาคงจะสอนหนูเองแน่ะ เขามาพอดีทีเดียว” พูดแล้ว พ่อนกก็บินขึ้นจากรัง พลางพูดว่า “มาอยู่ที่ของเธอเถิด ฉันจะไปเกาะ อยู่ที่เถาวัลย์ก็ได้” แม่นกก็ลงไป กกลูกดังเดิม  เวลาล่วงไปเช่นนี้ หลายวัน ทุกๆ เช้า พ่อและแม่นก บินไปกินอาหาร ที่บ้านผู้ใจบุญนั้นด้วยกันตามเคย






คำถาม


บทที่ 3



  • บทนี้ เริ่มต้นเรื่องว่า กะไร

  • นกกางเขนทั้งสอง ไปหาเหยื่อที่ไหน

  • เหยื่อของมันมีอะไรบ้าง

  • ใครเป็นผู้เอาอาหารโปรยให้นกกิน บอกชื่อมาตามที่รู้

  • ทำไมประนอมจึงต้องการอาหารนกมากขึ้น

  • นกกางเขนนำเหยื่อชนิดไร ไปฝากลูกนก

  • เมื่อแม่นกกลับมาถึงรัง มันถามลูกว่า กะไร ลูกตอบว่า กะไร

  • พ่อนกสอนลูกว่ากะไร

  • ความตอนท้ายบทนี้ กล่าวว่ากะไร



แสดงความเห็นเพิ่มเติม           อ่านความคิดเห็นอื่น ๆ