[ย้อนกลับ]


นกกางเขน บทที่ 4 [ความสามัคคี] ( คนอ่าน 139389 คน) ( คนแสดงความเห็น 14 คน)


บทที่ 4


ความสามัคคี


1. วันหนึ่ง เมื่อแม่นก กลับมาถึงรัง ก็ได้พบลูก กำลังทุ่มเถียงกันอยู่ จึงว่า “จงเล่าความจริง ให้แม่ฟังซิ ใครเป็นต้นเหตุนะ” “หนูจิกนิดค่อยๆ จ้ะแม่” นิ่มตอบ “เขาอยากมาเบียดหนูก่อน แล้วปล่อยให้ น้องเล็กมาช่วยกันเบียดใหญ่เทียวจ้ะแม่”


2. นิดตอบว่า “พี่นิ่มนะ ดีละ ชิงฟ้องก่อนทีนี้ หนูจะฟ้องแม่บ้างละ พี่นิ่มเขามาจิกหนูแรงๆ จ้ะแม่ หนูกลัวจะโดนตาหนูบอด หนูเชื่อว่า หนูแบ่งที่ในรัง ให้พี่พอทีเดียว แต่พี่เขา กลับพูดว่า เขาควรจะอยู่ครึ่งรัง และจะเป็นผู้ปกครองด้วย เวลาพ่อแม่ไม่อยู่”


3. หน่อยพูดขึ้นว่า “หนูไม่ชอบพูดปดเลย ที่พี่นิดพูดมานั้น จริงเทียวจ้ะแม่” น้อย พูดขึ้นบ้างว่า “แล้วพี่นิ่ม ยังเอาเท้ามาเหยียบหนูแรงๆ อีก เมื่อหนูบอกว่า  พี่นิ่มท่าจะลืมเสีย กระมังว่า แม่ห้าม ไม่ให้ทะเลาะกัน”


4. แม่นกพูดขึ้นว่า “แม่เสียใจเหลือเกิน นิ่ม หนูเป็นพี่ใหญ่ก็จริง แต่หนูจะรังแกน้องๆ ไม่ได้ ไป ไป อยู่นอกรัง แต่ตัวเดียว แล้วก็รู้เสียด้วยว่า หนูไม่ได้เป็นใหญ่ ในที่นี้ ไม่ว่า เวลาใดหมด แม่จะกกแต่ลูก ที่ประพฤติดีเท่านั้น ให้อุ่นสบาย”


5. นิ่มคอตก แล้วทำตามคำสั่ง ของแม่นก แต่นิดผู้น่ารัก มีความสงสารนิ่มมาก จึงพูดขึ้นว่า “แม่จ๋า ยกโทษให้พี่นิ่ม สักครั้งเถิดนะแม่ หนูเชื่อว่า เขาคงจะไม่รังแก พวกหนูอีก” แม่นกตอบว่า “นิด หนูดีมากทีเดียว แต่นิ่มควรจะต้องสำนึก ในความผิดของเขา เสียก่อน แล้วแม่จึงจะยกโทษให้”


6. ในขณะนี้ พ่อนกก็กลับมา ที่รัง คาบหนอนตัวใหญ่มาด้วย แล้วก็มองหานิ่ม “ให้นิดเถิดจ้ะ” แม่นกร้องบอก “ต้องป้อนนิ่มเป็นตัวสุดท้าย สำหรับเช้าวันนี้ ความจริง นิ่มไม่ควรจะได้กิน อาหารเช้าวันนี้เลย นิ่มประพฤติไม่ดี”


7. “เรื่องอะไรกันล่ะ” พ่อนกพูด ขณะที่นิด กำลังกินหนอน “ฉันเชื่อว่า นิ่มไม่เคยซุกซนเลยนี่นา แต่เวลานี้ ฉันจะฟังเรื่อง ยังไม่ได้ก่อน เพราะฉันปล่อย หนอนตัวใหญ่ ไว้ที่โคนต้นไม้ ในสวน ถ้าฉันไม่รีบ กลับไปเอา มันจะหนีไปเสีย”


8. ขณะที่พ่อนกบินไปนั้น น้อยพยายามปลอบพี่ใหญ่ว่า “ไม่เป็นอะไรหรอกน่ะ พี่นิ่มอาหารเช้าของหนูวันนี้ หนูจะให้พี่กินเสียเอง” นิ่มตอบว่า “ฉันไม่ต้องการกิน อะไร ๆ ทั้งนั้น ถ้าหากฉันไม่ได้กิน ก่อนใครละก็ ฉันจะไม่กินเลยทีเดียว”


9. น้อยพูดว่า “ฉันจะอ้อนวอนแม่ ให้ยกโทษ ให้พี่นะ” “ไม่ต้องมายุ่ง กับฉันหรอก” นิ่มพูด ด้วยความโกรธ “ไม่ใช่เพราะพวกแกขี้ปด ดอกหรือ ฉันจึงต้องถูกขับ มาอยู่ที่นี่”  “อย่าไปพูดกับเขาเลย น้อย” แม่นกพูด “แม่ขอกำชับพวกเจ้าว่า อย่าเข้าไปใกล้ ผู้ที่มีนิสัยไม่ดีเช่นนั้น”


10. ขณะนั้น พ่อนก ก็บินกลับมาอีก และนำเหยื่อมาให้แก่น้อย แม่นกจึงพูดขึ้นว่า “เธอพักได้แล้วละ เช้านี้ เจ้านิ่มต้องไม่ได้กินอะไรเลย” พ่อนก จึงถามขึ้นว่า “ทำไมล่ะ นิ่มทำผิดอะไรหรือ”


11. แม่นกตอบ ด้วยน้ำเสียงขุ่น ๆ ว่า “เขาระราน และหยาบคาย ต่อน้องๆ ของเขามาก” พ่อ นกพูดว่า “ฉันออกรู้สึกแปลกใจจริง”


12. แม่นกพูดว่า “ไม่ใช่แต่เพียงเท่านั้น ดอก นิ่มถือว่า ตัวเป็นพี่ใหญ่ เมื่อเราทั้งสองไม่อยู่ เขาจะอยู่เสียตัวเดียว ตั้งครึ่งรัง แล้วยังทำหน้าบึ้งอีก แทนที่จะสำนึกตัว แล้วขอโทษ”


13. พ่อนกจึงว่า “ฉันจะพูด กับนิ่มเอง เธอควรจะออกไป ข้างนอก เสียสักครู่ เพราะฉันเห็นว่า เขาทำให้เธอ ต้องช้ำใจมากพอแล้ว” แม่นกพูดว่า “ฉันรู้สึก ไม่สบายใจจริงๆ เทียม เพราะฉันไม่นึกเลยว่า เขาจะ ประพฤติชั่ว ถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ฉัน ได้เอาใจใส่ ดูแล และกรุณาต่อเขา ดีออกอย่างนี้แล้ว”


14. พูดแล้ว แม่นกก็บินไปเกาะ ที่ต้นไม้ ต้นหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ห่าง ออกไปนัก พ่อนกจึงเรียกนิ่ม ให้เข้าไปหา พลางพูดว่า “เจ้าอยากจะเป็นผู้ปกครอง ในรังนี้หรือเจ้านิ่ม เจ้าจะปกครองน้องๆ ได้อย่างไร เมื่อเจ้าเอง ก็ยังไม่สามารถบิน ไปหาเหยื่อ มาเลี้ยงน้องได้ เจ้าทำความยุ่งยาก ให้แก่น้องๆ มาก และทำให้แม่ ผู้มีคุณของเจ้า ร้อนใจอีก”


15. คำพูดของพ่อนก ทำให้นิ่มรู้สึกตัวจึงรับว่า จะพยายาม ประพฤติตัวให้ดีในเวลาต่อไป น้อง ๆ ต่างก็ช่วยกัน อ้อนวอนให้พ่อนกยกโทษให้ และยอมให้นิ่ม กลับเข้ารังได้ดังเดิม


16. “นั่นต้องแล้วแต่แม่เจ้า แต่เพราะเป็นความผิดครั้งแรก และเขาก็รู้สึกนึกตัวแล้ว พ่อจะขอให้แม่เจ้า เขายกโทษให้” ครั้งแล้วพ่อนกก็บินไปหาแม่นก พลางพูดว่า “กลับไปรังเถิด เจ้านิ่มรู้สำนึกตัว ในความผิดของมันแล้ว ฉันอยากจะขอให้เธอ ยกโทษให้ด้วย”


17. ดังนั้น แม่นกก็บินกลับไปที่รัง เมื่อเข้าไปในรังแล้ว นิ่มก็มองดูแม่ของมัน ด้วยสายตา อันเศร้าสลด และพูดด้วยเสียงแผ่วๆ ว่า “แม่จ๋า ยกโทษให้หนูเถิด หนูรู้สึกเสียใจในความไม่ดี ของหนูแล้ว ต่อไป หนูจะพยายามทำตัวให้ดีขึ้น จริงๆ จ้ะแม่”


18. แม่นกพูดว่า “เมื่อหนูบอกว่า หนูเสียใจ และจะทำตน ให้ดีขึ้นแล้ว แม่ก็จะปกป้องหนูไว้ใต้ปีกต่อไป”


19. นิ่มรู้สึกยินดีมาก ที่ได้มาอยู่ข้างๆ แม่ และได้รับความอบอุ่น ใต้ปีกอีก พ่อนก ซึ่งมีใจกรุณา รู้ดีว่านิ่มหิว จึงรีบบินไป หาหนอนตัวเขื่อง มาให้นิ่มกินตัวหนึ่ง  ตั้งแต่นั้นมา ลูกนกทั้งสี่ ก็อยู่กันเป็นสุขและไม่ทุ่มเถียง กันอีกเลย






คำถาม


บทที่ 4



  • ความตอนต้น กล่าวถึงแม่นก ว่ากะไร

  • แม่นกถามว่ากะไร

  • ใครตอบก่อนว่ากะไร และ นิด หน่อย น้อย บอกแม่ว่ากะไร

  • ลูกนกตัวไหนเป็นผู้ผิด

  • แม่นกพูดว่ากะไร

  • ลูกนกตัวไหน ช่วยขอโทษให้ และแม่นกตอบว่ากะไร

  • ทำไมแม่นกจึงชม ว่านิดดีมาก

  • พ่อนกสอนนิ่มว่ากะไร

  • นิ่มทำอย่างไร แม่นกจึงยกโทษให้

  • ความตอนท้ายบท เล่าว่ากะไร



แสดงความเห็นเพิ่มเติม           อ่านความคิดเห็นอื่น ๆ