[ย้อนกลับ]


นกกางเขน บทที่ 9 [ลูกนกพ้นอกพ่อแม่] ( คนอ่าน 133881 คน) ( คนแสดงความเห็น 31 คน)


บทที่ 9


ลูกนกพ้นอกพ่อแม่


1. ในวันรุ่งขึ้น พ่อและแม่นกกางเขน ก็ลงไปหานิ่ม ซึ่งยังคงเจ็บอยู่ และบินไม่ได้ นิด หน่อย และน้อย ก็ลงไปด้วย และอยู่กับนิ่ม จนกระทั่งเย็น


2. ลูกนกทั้งสี่ อยู่ด้วยกัน อย่างผาสุกตลอดวัน ครั้นถึงตอนเย็น พ่อและแม่นก ก็พานิดหน่อยและน้อยกลับรัง ลูกนกทั้งสาม บินได้เก่งกว่าวันก่อนมาก และไปถึงรังได้ โดยไม่ลำบากเลย


3. นิ่มถูกปล่อย ให้อยู่ที่พื้นดิน แต่ตัวเดียว และเมื่อ พ่อและแม่นกกลับมา ภายหลังที่ได้ให้ลูกเล็กๆ ทั้งสาม นอนกันแล้ว ปรากฏว่านิ่มหายไป พ่อแม่นกทั้งสอง ก็เที่ยวค้นหา จนทั่วทุกหนทุกแห่ง แต่จะได้พบนิ่ม ก็หาไม่ นกทั้งสอง ก็จำต้องบินกลับ มานอนรัง ในเวลากลางคืน ด้วยความเศร้าสลดใจ


4. รุ่งขึ้น แม่นกก็เริ่มบิน ออกไปค้นหานิ่ม แต่เช้าตรู่ เมื่อมันไปเที่ยวหา อยู่สักครู่หนึ่ง ไม่พบแล้ว ก็กลับมาหาพ่อนก ซึ่งกำลังดูแลลูกอยู่


พ่อนก จึงพูดขึ้นว่า “เราลองเที่ยวบินหากันสักพักซิ ถ้าหากว่า นิ่มตายเสียแล้ว เขาก็คงจะพ้นทุกข์ไปที หากเขาไม่ตาย เมื่อเราเที่ยวบินหา ก็คงจะพบ วันนี้ เราลองพาลูกเล็กๆ ไปด้วยกัน เพื่อไปหากินอาหาร ในบ้านนั้นไหมล่ะ ฉันคิดว่า คงจะไม่ไกลเกินไป สำหรับลูกๆ เราดอกนะ”


5. พวกลูกนก รู้สึกดีใจมาก ในการที่ จะได้ไปครั้งนี้ ครั้นพากันบินไป ได้หน่อยหนึ่ง ก็ต้องหยุดพักเสียที แล้วจึงบินต่อไปอีก ทั้งนี้ก็เพราะปีกยังไม่แข็งแรงพอ บินบ้างหยุดบ้างเช่นนี้ ไม่ช้าก็พากันมาถึงบ้าน


6. พ่อและแม่นก ก็บินเข้าหน้าต่าง แล้วไปจับอยู่บนโต๊ะ ณ ที่นั้นเอง ต่างก็แลเห็นนิ่ม ผู้น่าสงสาร


7. ประนอมไปพบนิ่มที่พื้นดิน เขาจึงได้นำเอามา รักษาพยาบาล ที่บ้าน จนปีกของนิ่มหายสนิท เขาทำที่นอน อันอ่อนนุ่ม ไว้ในกรงเล็กๆ ให้อาหารนก และน้ำกิน ฉะนั้น นิ่มจึงค่อยสบายขึ้นมาก จนสามารถกระโดดไปมา บนโต๊ะได้


8. นิ่มมีมารยาทไม่ดีเลย มันกระโดดลงไป ในจานใส่กับข้าว แล้วก็กระโดดขึ้นไป ที่ปากถ้วยน้ำชาร้อน ทำถ้วยคว่ำ น้ำลวกเอาตีน ของมันเข้า ตีนของมัน จึงเจ็บไปอีก ขณะที่นิ่ม ยังบินไม่ได้นั้น มันถูกจับไปขัง ไว้ในกรง และได้รับ การรักษาพยาบาล จนปีกหายเจ็บ ทุกๆ วัน ประตูกรง จะเปิดทิ้งไว้ เพื่อให้นิ่มออกมา กระโดดเล่น


9. เมื่อนิ่มมาอยู่ ที่บ้านนี้ใหม่ๆ นิ่มหงอยเหงามาก มันต้องจากพ่อแม่ และพี่น้อง ซึ่งเคยเห็นหน้ากัน อยู่ทุกวัน และต้องมาอยู่ลำพัง แต่ตัวเดียว ทั้งนี้เป็นเพราะ ความมีทิฐิมานะ ไม่ยอมเชื่อคำสั่งสอน ของพ่อแม่ จึงต้องได้รับบาดเจ็บ และต้องจากพ่อแม่พี่น้อง


10. เมื่อกินอิ่มแล้ว พ่อและแม่นกทั้งสองพร้อมด้วย นิด หน่อย และน้อย ก็กล่าวลานิ่ม แล้วก็บินกลับไปรัง ต่อมาอีกสามวัน นิ่มก็หายสนิท และบินกลับไปรัง พร้อมกับพ่อแม่ และพี่น้อง


11. ลูกนกเหล่านี้ แข็งแรงขึ้นมาก และไม่ช้า ก็สามารถบินได้ เก่งเท่าพ่อแม่ วันหนึ่ง พ่อนกเรียกลูกนก เข้ามารอบข้าง สลดใจนิ่งอยู่สักครู่ใหญ่ แล้วพูด ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ลูกรัก ตั้งแต่เจ้า ออกจากไข่มาแล้ว ทั้งพ่อและแม่ ก็ช่วยกัน ปกปักรักษาเจ้า บัดนี้พวกเจ้า ก็เติบโตและแข็งแรง พอที่จะรักษา ตัวเองได้แล้ว เจ้าต้องออกไปหากิน และทำรังของเจ้า อยู่เอง แต่ก่อนที่เราจะจากกันนี้ พ่ออยากจะเตือนเจ้าว่า เจ้าจะต้องทำงาน และอยู่ด้วยความสงบ ไม่ทะเลาะวิวาทกับใครๆ ส่วนนิ่มนั้น ถึงแม้จะเป็นพี่ใหญ่ แต่ก็ยังไม่สมประกอบ ควรอยู่ใกล้ๆ พ่อ และแม่ก่อน จนกว่าปีกจะแข็งดี”


12. ขณะที่พ่อนก พูดอยู่นี้ แม่นกเกาะอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเศร้าใจ ที่จะต้องจากลูกๆ จึงร้องขึ้นว่า “ลาก่อนนะ ลูกรักของแม่”


13. ว่าแล้วแม่นก ก็กางปีกออก ประคองกอดลูกน้อย ทีละตัวๆ ในอาการเช่นเดียวกับที่มารดา ประคองกอดลูกน้อย แนบไว้กับทรวงอก


พ่อและแม่นก กลับไปยังรังเดิมของมัน ส่วนนิดหน่อยและน้อย ต่างก็แยกกัน ไปทำรังของตนอยู่ตามลำพัง


14. ต่อมาไม่ช้า นิดและหน่อย ก็ไปติดข่าย และถูกจับไปขังไว้ในกรงใหญ่ รวมกับนกอื่นๆ อีกหลายชนิด นิดและหน่อย ต้องได้รับความลำบากมาก เพราะคนดักนกผู้นั้น ไม่มีความกรุณาแก่สัตว์เสียเลย


15. นกพี่น้องสองตัวนี้ อยากจะให้เขาปล่อยออกมาเป็นอิสระ แต่ก็ไม่มีใครทำให้ ตามความปรารถนาของมัน ต่อมาอีกไม่กี่เดือน นกทั้งคู่ก็ล้มเจ็บลง และตาย ด้วยความโศกเศร้า


16. นิ่มยังคงอยู่กับพ่อแม่ และทุก ๆ เช้า มักจะบินไป ที่หน้าต่าง เพื่อกินอาหาร ณ ที่นั้น มันมักจะได้พบน้อย น้องสาวของมันเสมอๆ มันจึงถามถึง นิด และหน่อย แต่ก็ไม่มีใคร ทราบข่าวว่า น้องทั้งสอง หายไปไหน


17. “เด็กๆ เอ๋ย เราต้องขอจบ เรื่องนกกางเขนน้อยๆ นี้เสียที ถ้าพวกเธอ ได้พบนกต่างๆ แล้ว ฉันหวังว่า เธอจะมีความกรุณาแก่มัน เหมือนอย่างที่ปราณี ประนอม และลุงชู กรุณาแก่นกกางเขน ในเรื่องนี้ จงอย่าลืมว่า นกทั้งหลาย ก็มีความรู้สึก เช่นเดียวกับเราเหมือนกัน จงอย่าได้มีใจเหี้ยมโหด มุ่งหน้าแต่จะทำร้ายมัน ดังเด็กเกเร ถือหนังสะติ๊ก ยิงนก ตามถนนหนทาง หรือดังคนดักนกเลย





คำถาม


บทที่ 9



  • เริ่มต้นบทกล่าวว่ากะไร

  • ทำไมนิ่มจึงถูกปล่อยให้อยู่ที่พื้นดิน แต่ตัวเดียว

  • นิ่มหายไปจากที่นั้น ไปอยู่ที่ไหน

  • ใครนำเอานิ่มไป เอาไปทำไม

  • ทำไมนิ่มจึงต้องบาดเจ็บ

  • เมื่อลูกนกบินเก่งเท่าพ่อแม่ของมันแล้ว พ่อนกพูดกับลูกว่ากะไร

  • แม่นกรู้สึกอย่างไร และพูดว่ากะไร แล้วทำอย่างไร

  • ในที่สุด นิดและหน่อย เป็นอย่างไร นอกจากนี้เป็นอย่างไร

  • เมื่ออ่านเรื่องนี้จบแล้ว เรารู้สึกอย่างไร

  • เราควรแสดงความกรุณา แก่นกต่างๆ อย่างไรบ้าง



แสดงความเห็นเพิ่มเติม           อ่านความคิดเห็นอื่น ๆ