[ย้อนกลับ]


นกกระจาบ (นิทานชาดก) ( คนอ่าน 16373 คน) ( คนแสดงความเห็น 80 คน)

  ในช่วงหนึ่งแห่งกาลเวลา นานแสนนานผ่านมา ณ ป่าไผ่แห่งหนึ่งมี
นกกระจาบอยู่ฝูงหนึ่ง อาศัยหากินอยู่เป็นประจำ ต่อมามีพรานป่าผู้หนึ่งเที่ยว
เสาะแสวงหาสัตว์ต่าง ๆ ผ่านมา เห็นฝูงนกจำนวนมาก ก็นึกพอใจในฝูงนก
เหล่านั้น จึงได้แอบซุ่มอยู่ ณ ที่ไม่ไกลจากที่ฝูงนกหากิน จัดแจงเตรียม ตาข่าย
และเชือกอยู่ เมื่อพร้อมแล้วจึงเหวี่ยงตาข่ายเข้าคลุมฝูงนกทั้งหลาย ได้นกไป
เป็นจำนวนมาก

  เหล่านกกระจาบที่หลุดรอดจากการจับกุม จึงพากันไปปรึกษากับนกกระจาบ
ผู้เป็นหัวหน้า

  "นี่พวกเราจักทำอย่างไรดีเล่า นายพรานนั่น จับพวกเราไปมากมายแล้วนะ
ท่านหัวหน้า" นกตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น

  "เอาอย่างนี้ดีไหม" หัวหน้านกกระจาบเอ่ยขึ้นหลังจากไตร่ตรองอยู่สักพักใหญ่

   "พวกเราทั้งหลายต่อไปนี้ถ้านายพรานมาอีก ขอให้ฟังสัญญาณจากเราให้ดี
เมื่อเรา กล่าวว่า "นายพรานเหวี่ยงตาข่ายแล้วนั่น ขอให้พวกเราร่วมใจกัน
เร็วพลันบินขึ้นไปในทันที" ขอพวกเราจงบินขึ้นไปยังยอดไผ่ เพื่อเอาตาข่าย
ไปแขวนไว้ แล้วเธอจงมุดลงมาทางด้านล่างของตาข่าย เพียงแค่นี้ นายพราน
ก็มิอาจจะทำอะไรพวกเธอได้อีกต่อไป"
 

    วันต่อมา นายพรานมาซุ่มรอเหล่านกกระจาบอีก เขาซุ่มจ้องคลุมตาข่าย
อยู่หลังพุ่มไม้ เมื่อฝูงนกระจาบบินมาจิกกินอาหาร เขาจึงปล่อยสายป่าน
ตาข่ายคลุมตัว ฝ่ายหัวหน้านกกระจาบเห็นดังนั้น จึงกล่าวคำสัญญาณ

  "นายพรานเหวี่ยงตาข่ายแล้วนั่น ขอให้พวกเราร่วมใจกัน เร็วพลันบินขึ้น
ไปในทันที"
 

       เหล่านกกระจาบเมื่อได้ยินสัญญาณนั้น ก็บินขึ้นไปยังยอดไผ่พร้อมกัน
ยกเอาตาข่ายขึ้นไปแขวนไว้ได้ ทำให้นายพรานไม่ได้นกกลับไปสักตัวหนึ่ง
และยังต้องเสียเวลาแก้ตาข่ายออกจากยอดไผ่อีกด้วย

      วันต่อมา นายพรานมาซุ่มรอเหล่านกกระจาบอีก เขาซุ่มจ้องคลุม
ตาข่ายอยู่หลังพุ่มไม้ เมื่อฝูงนกกระจาบบินมาจิกกินอาหาร เขาจึงปล่อย
สายป่าน ตาข่ายคลุมตัว ฝ่ายหัวหน้านกกระจาบเห็นดังนั้น จึงกล่าวคำ
สัญญาณ

   "นายพรานเหวี่ยงตาข่ายแล้วนั่น ขอให้พวกเราร่วมใจกัน เร็วพลัน
บินขึ้นไปทันที"

     เหล่านกกระจาบเมื่อได้ยินสัญญาณนั้น ก็บินขึ้นไปยังยอดไผ่พร้อมกัน
ยกเอาตาข่าย ขึ้นไปแขวนไว้ได้อีก

     ข้างฝ่ายนายพรานไม่ย่อท้อ ยังคงจ้องจับนกกระจาบอย่างนี้ ทุกวัน ทุกวัน
ด้วยหวังว่า สักวัน เมื่อนกกระจาบขาดความสามัคคี เมื่อนั้นเขาจะได้นกกระจาบ
ทั้งฝูงกลับไปฝากภรรยาเป็นแน่และแล้ววันของนายพรานก็มาถึง นกกระจาบ
ตัวหนึ่งถลาร่อนหมาย จะลงมายังพื้นดินหากแต่พลาดไปเหยียบเอาหัวของ
เพื่อนนกอีกตัวเข้า ทำให้นกตัวนั้นพอใจเป็นอย่างมาก ไม่ว่านกตัวแรกจะ
ขอโทษอย่างไรก็ไม่ยอม เกิดการทะเลาะกันใหญ่โต หัวหน้านกกระจาบเห็น
ดังนั้น ก็นึกรู้ว่าวันนี้ หากนายพรานมา พวกนกทั้งหลาย จะไม่ยอมสามัคคีกัน
อีกเป็นแน่ จึงรวบรวมพรรคพวกที่เชื่อฟังหนีไปยังที่ปลอดภัย แล้วกลับมา
เฝ้าสังเกตฝูงนกที่เหลืออยู่

 

          ไม่นานนักนายพรานก็มาซุ่มรอดูเหล่านกกระจาบอีก เขาซุ่มจ้อง
คลุมตาข่ายอยู่หลังพุ่มไม้ เมื่อฝูงนกระจาบบินมาจิกกินอาหาร เขาจึง
ปล่อยสายป่าน ตาข่ายคลุมตัว ฝ่ายหัวหน้านกกระจาบเห็นดังนั้น จึง
กล่าวคำสัญญาณ


          "นายพรานเหวี่ยงตาข่ายแล้วนั่น ขอให้พวกเราร่วมใจกัน เร็วพลัน
บินขึ้นไปในทันที"

 

          เหล่านกกระจาบเมื่อได้ยินสัญญาณนั้น ต่างก็เกี่ยงงอนกันไม่มี
ใครยอมยกตาข่ายขึ้นเมื่อนายพรานเห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งเข้ามาคว้าเอานก
ที่ขาดความสามัคคีนั้นไปได้ทั้งหมด

 

          ฝ่ายหัวหน้าฝูงนกกระจาบ เมื่อเห็นว่าตนช่วยเหลือเพื่อนผู้
ไม่เชื่อฟังเหล่านั้นไม่ได้แล้ว จึงบินกลับไปยังที่ที่ปลอดภัย และใช้ชีวิต
อยู่กับเหล่านกกระจาบที่เหลือ อย่างมีความสุขตลอดจนสิ้นอายุขัย
         

 




อ่านความคิดเห็นอื่น ๆ